ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

958

«Μια καλή Πολιτική βασίζεται στην ηθική» Ελ. Βενιζέλος

του Γ. Σταραντζή, Δικηγόρου

Ο πολιτικός ρεαλισμός, ο οποίος μετά το 1981 με ωμότητα και κυνισμό μπαίνει στη δημόσια ζωή της χώρας, αποκόπτει εντελώς τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τη πολιτική με το δημόσιο ήθος, τη πολιτική αρετή, την πολιτική εντιμότητα, την πολιτική ειλικρίνεια και την αλήθεια. Όλα αυτά, τα θεμέλια μιας χρηστής και έντιμης πολιτείας υπονομεύονται συνειδητά και παραμερίζονται μεθοδικά και προγραμματισμένα για να «παραμείνει ο λαός στην εξουσία» και για «το βάθεμα και το πλάτεμα της δημοκρατίας»!

Μιας δημοκρατίας, δίχως ήθος και μιας πολιτικής δίχως ηθική. Αργότερα θα καθορισθεί και η όχι ευκαταφρόνητη τιμή στο «δωράκι που δικαιούται ο οπαδός της «αλλαγής» και θα ακουσθεί ο αντιδημοκρατικός και ο ολοκληρωτικός δογματισμός «Δεν υπάρχουν θεσμοί- Μόνο λαός υπάρχει». Το ίδιο είχε πει και ο Χίτλερ το 1933 στη Γερμανία και πάνω σε αυτό στήριξε το ναζιστικό του τέρας. Είναι η μήτρα, η ιδεολογική πηγή από την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αντλεί εμπνεύσεις, οράματα και στοχοθεσίες. «Θα παραμερίσουμε τα θεσμικά….εμπόδια», είπε ο σημερινός Πρωθυπουργός. Ο νόμος είμαι εγώ και ο Πολάκης!

Παραμέρισε εμπόδιο του Σ. Επικρατείας, παραμέρισε Ελ. Συνέδριο και Αρ. Πάγο για να περάσει ο «πατούχας» της πολιτικής, αγριάνθρωπος κος Πολάκης και να στηθεί η «παράγκα της αριστεράς» του Τσίπρα, που στηρίζεται στα ακροδεξιά ζητήματα του «μπούλη», Καμμένου. Ο δικαστικός κόσμος εξεγείρεται και επισημαίνει σοβαρούς κινδύνους για το δημοκρατικό Πολίτευμα. Στοχοποιούνται και υπονομεύονται θεσμοί, θεμέλια της δημοκρατίας, στο όνομα ενός εθνικολαικισμού, ο οποίος και αυτός στερεύει και περιορίζεται στο γύρω μόλις στο 15%. Στη χώρα υπάρχει δημοκρατικό έλλειμμα, όχι μόνο ως έλλειψη λαϊκής εμπιστοσύνης, αλλά και ως δημοκρατικό ήθος, δημοκρατική αγωγή. Αυτή η παρακμή, πρέπει το συντομότερο να

συντριβεί από τη λαϊκή θέληση. Νέες πολιτικές δυνάμεις, υγιείς να αναδειχτούν. Να επανασυνδεθεί η πολιτική ζωή και ο δημόσιος βίος με την ηθική, με την αλήθεια, με την εντιμότητα και την ειλικρίνεια. Η χώρα θα χαθεί δίχως αυτές τις αξίες. Πολιτική που έκανε ιδεολογία το ψέμα και την απάτη, πρέπει να μπει στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». Όταν η Γαλλική Ακαδημία ηθικών και πολιτικών επιστημών το 1919 ανακήρυξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέλος της, στον εμπνευσμένο λόγο που εκφώνησε κατέληξε με το απόσταγμα πολιτικής εμπειρίας και πολιτικής σοφίας: «Πάντοτε θεωρούσα ότι στη δημόσια ζωή δεν πρέπει να χωρίζουμε την ηθική από την πολιτική»!!! Η παρακμή που περνά η χώρα, οφείλεται στην έλλειψη της.

Η ηθική κρίση προηγείται και έπονται οι θύελλες. Η πολιτική δεν είναι εγκληματική οργάνωση και άνδρο ληστών. Πρέπει να επανασυνδεθεί με την ηθική. Ο δογματισμός ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του δυνατού» δίχως πολιτικό όραμα και δεοντολογικούς κανόνες θα καταντήσει πάλι στον «πολιτικό ρεαλισμό», που κατάντησε ασύδοτη λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Ο φιλόσοφος Κ. Δεσποτόπουλος, σχολιάζοντας τον Αριστοτέλη, αποφαίνεται «Πρέπει να υπάρχει επίγνωση των ορίων του εφικτού». Πρέπει να συνυπάρξει ο πολιτικός ρεαλισμός με την ηθική και τη δικαιοσύνη, ώστε η πολιτική να είναι κοινωνικά χρήσιμη και ωφέλιμη, για τη πολιτική κοινότητα, δραστηριότητα.

Γ. Σταραντζής
Δικηγόρος Στον Αρ. Πάγο και στο Σ.Τ.Ε. Π. Επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»