Το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού

71

 

Χρίστου Θ. Παπαδημητρίου

Δικηγόρου ε.τ. Μεσολογγίου

 

            Η Ανάσταση του Χριστού είναι ιστορικότατο γεγονός. Και είναι το μοναδικό γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας, που τότε είχε συμβεί και συνεχίζουμε εμείς να το ψηλα­φούμε και σήμερα. Γιατί δεν στηρίζεται μόνο στην αναφορά των μαθητών ή των ιστορικών της εποχής που γράφουν γι’ αυτό το γεγονός, αλλά και στην όλη λογική εξερεύνηση του θέματος που ο­δηγεί αδιαμφισβήτητα στην αλήθεια του γεγονότος της Αναστάσεως.

            Πρώτα – πρώτα έχουμε εμφανίσεις του Χριστού για τις οποίες μιλάει ο ιστορικός Ιώσηπος. Έχουμε 10 εμφανί­σεις οι οποίες περιγράφονται στα Ευαγγέλια και δεν είναι λογικό όλους αυτούς τους ανθρώπους που είδαν τον Χριστό να τους καταλογίσουμε ότι έ­χουν παραπλανηθεί.

Αναφέρω αυτές τις εμφανίσεις του Χριστού. Την πρώτη φορά όταν συνάντησε τη Μαρία τη Μαγδαληνή μετά την Ανάσταση. Δεύτερη, όταν παρουσιάστηκε στις Μυρόφορες, την τρίτη όταν παρουσιάστηκε σε δύο μαθητές που πήγαιναν στο χωριό Εμμαούς. Μια τέταρτη, εμφανίστηκε στον Απόστολο Πέτρο. Η πέμπτη έγινε το ίδιο βράδυ μπροστά στους μαθητές, που έλειπε ο Θωμάς. Η έκτη έγινε οκτώ μέρες αργότερα όταν παρουσιάστηκε στους έντεκα μαθητές όταν ήταν μαζί τους και ο Θωμάς. Η έβδομη ήταν όταν παρουσιάστηκε στην Τιβεριάδα και έφαγε μπροστά στους επτά Αποστόλους. Η όγδοη όταν παρουσιά­στηκε στο όρος της Γαλιλαίας στους έντεκα μαθητές και σε πεντακόσιους άλλους. Η ένατη όταν παρουσιάστηκε στην Βηθανία και σε όλους τους Απο­στόλους. Η δέκατη όταν εμφανίστηκε στον Απόστολο Ιάκωβο. Έχουμε λοιπόν μια τέτοια βεβαιότητα η οποία εί­ναι συγκλονιστική και θα είναι παρά­λογο να την αμφισβητήσει κανείς. Εδώ δεν αναφερόμαστε σε ένα ή δύο άτομα, αλλά το λιγότερο σε πεντακόσιους αν­θρώπους. Είναι παραλογισμός να πιστέψει κανείς ότι και οι πεντακόσιοι αυτοί άνθρωποι έπεσαν θύμα πλάνης;

            Μετά έχουμε μια αποκαλυπτική παρουσία του Χριστού στον Απόστολο Παύλο. Ο Απόστολος Παύλος δεν ή­ταν μαθητής του, ήταν διώκτης του. Πήγαινε μάλιστα από τα Ιεροσόλυμα στη Δαμασκό για να συλλάβει τους χριστιανούς με ένταλμα των Γραμματέων και Φαρισαίων.

            Μπορεί να υποθέσουν με­ρικοί ότι όλες αυτές οι μαρτυρίες δεν ήταν παρά φαντασίες, απότοκα της αγαπητικής διάθεσης των αποστό­λων προς το πρόσωπο του Χριστού.

            Αντίθετα, οι μαθητές είχαν απογοητευθεί πολύ από το σοκ της Σταυρώσεως και δυσκολεύτηκαν να δεχθούν ότι ο Χριστός Αναστήθηκε. Όταν ήρθαν οι Μυροφόρες και τους είπαν ότι ανα­στήθηκε ο Χριστός, τις θεώρησαν τρε­λές και ότι αυτά που λένε, είναι γυναι­κείες φλυαρίες… Τι να πούμε όμως και για τον Απόστολο Παύλο; Ο Α­πόστολος Παύλος δεν είχε καμιά τέτοια αγαπητική διάθεση. Απεναντίας η διάθεσή του ήταν αρνητική και έντονα εχθρική απέναντι στον Χριστό. Και «Έπνεε μένεα» κατά των χριστιανών. Εκεί λοιπόν στον δρόμο προς την Δα­μασκό κάνει γνωστή την παρουσία του ο Χριστός στον Παύλο λέγοντας του, «Σαούλ Σαούλ τι με διώκεις, είναι πο­λύ οδυνηρό να λακτίζεις πάνω σε καρ­φιά. Του λέει ο Απόστολος Παύλος ποιος είσαι, Κύριε; Εγώ είμαι ο Χρι­στός, τον οποίο εσύ καταδιώκεις… Και έτσι, από διώκτης γίνεται χριστιανός. Φυσικά, όπως η επιστήμη παραδέχε­ται, θα έπρεπε ο Απόστολος Παύλος αφού είχε αυτή την ενδιάθετη αρνητι­κή διάθεση προς τον Χριστό την ώρα του “παραληρήματός” του, να έβγαι­ναν από το υποσυνείδητο του όλες οι απωθημένες καταστάσεις εναντίον των χριστιανών. Γιατί, αυτή ήταν η διάθεσή του, αρνητική και εχθρική κα­τά των χριστιανών. Και μάλιστα λέει ο ίδιος ότι ήταν “Εβραίος εξ Εβραίων, κατά το γένος Φαρισαίος”. Και μάλιστα φανατικός πολύ σκληρός εναντίον της εκκλησίας, ό­πως γράφει ο ίδιος “εδίωξα την εκκλη­σία του Χριστού”.

            Οι μάρτυρες συνεπώς, της Αναστάσεως είναι αξιόπιστοι μάρτυρες. Δεν αμφισβητεί κανείς την αξιοπιστία τους, η οποία θεμελιώνεται: πρώτο, στο αιφνίδιο της μεταστροφής τους. Κατευθείαν από την απιστία στην πί­στη. Δεύτερο, στο ισχυρό της πίστεώς τους. Ουδεποτε εταλαντεύθηκαν στην πίστη τους οι Απόστολοι. Και τρίτο, μια συνεχής πίστη σε όλη τους τη ζωή στο πρόσωπο του Χριστού. Γιατί ποιο κέρδος θα τους ανάγκαζε να πουν ψέ­ματα ή να αφήσουν όλα τα συμφέροντά τους για να κηρύξουν την Ανάστα­ση του Χριστού; Που είναι το κέρδος τους στις βρισιές, στα χτυ­πήματα, στις φυλακίσεις, στον κίνδυ­νο της ζωής τους; Κέρδος είναι τα βά­σανα και οι κίνδυνοι; Πώς είναι δυνα­τό να τα αρνηθούν όλα για ένα απλό άνθρωπο; Ποιος χαρίζει σ’ έναν άν­θρωπο τα πάντα και αυτή τη ζωή του ακόμη για να εισπράξει διωγμούς, φυ­λακίσεις, βασανιστήρια και στο τέλος θάνατο; Οι μαθητές αγαπούσαν τον Χριστό όταν ζούσε μαζί τους. Όταν ό­μως παραδόθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, τον αρνήθηκαν, ο Πέτρος μάλιστα τον αρνήθηκε με όρκο και αποχωρίστηκαν από κοντά του. Με ποιο θάρρος και με ποια δύναμη θα έδει­χναν παρρησία και ανήκουστη τόλμη, αν ο αρχηγός τους παρέμενε νεκρός στον τάφο; Πώς απόκτησαν τέτοιο θάρρος αυτοί που πριν από λίγο διάστημα δείλιασαν στη φωνή μιας υπη­ρέτριας; Πώς αυτοί που πριν από λίγο τον αρνούνταν και αναθεμάτιζαν τον εαυτό τους, συνέβη ύστερα, ξαφνικά να αγαπήσουν τον Ιησού μέχρι θανά­του; Πώς οι πρώην φιλοτομαριστές και τρέμοντες στον θάνατο, αρνήθηκαν ύστερα την ζωή τους για χάρη του Χριστού; Πως αυτοί που μέχρι προ ο­λίγου πίστευαν ότι εξαπατήθηκαν από τον Χριστό και τον θεωρούσαν πλέον απλό άνθρωπο όπως τους άλλους, πως πείστηκαν ότι είναι Θεός… ;

            Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος. «Ό­ταν σας λένε ότι δεν ανέστη ο Χριστός να τους ρωτάτε, ποιος τα Κατόρθωσε όλα αυτά που μέχρι σήμερα συμβαίνουν στην Εκκλησία; Ο νεκρός; Αλλά υπήρξαν τό­σοι νεκροί και κανένας δεν έκανε τέτοια πράγματα. Λέτε ότι ήταν μάγος και γοή­τευε τα πλήθη; Πολλοί, όμως, παρου­σιάστηκαν και μάγοι και απατεώνες και λαοπλάνοι, όλοι τους όμως έχουν σιγήσει και δεν υπάρχει απομεινάρι τους πουθενά, αλλά, εξαφανίστηκε μαζί με τη ζωή τους και η μαγική τους τέχνη. Τα θαύματα όμως του Χριστού όχι. Γιατί α­πό εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα στο ό­νομά του γίνονται θαύματα. Και είναι πολύ φυσικό αυτό, διότι όσα θαύματα εγίνονταν δεν εγίνονταν με απάτες, αλλά με την θεϊκή του δύναμη γι’ αυτό και δεν καταλύονται». Για ποιο λόγο λοιπόν θα κήρυτταν ότι αναστήθηκε αν δεν είχε αναστηθεί; Επειδή τον αγαπούσαν, θα πουν μερικοί. Το φυσικό όμως είναι να τον μισούν, αφού τους εξαπάτησε και τους πρόδωσε και τους απομάκρυνε α­πό τα σπίτια και τους γονείς και από ό­λα και ερέθισε εναντίον τους όλο το έθνος των Ιουδαίων.

            Το μεγαλύτερο όμως επιχείρημα που δεν υποψιάζονται οι λογικοκράτες, οι ορθολογιστές ή τέλος πάντων όσοι αμφισβητούν αυτά τα γεγονότα είναι το επιχείρημα του κενού τάφου. Σταυρώθηκε ο Χριστός.  Ετάφη ο Χριστός. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι έστειλαν ανθρώπους να σφραγίσουν τον τάφο και ζήτησαν φρουρά από τον Πιλάτο (μη τυχόν τους φύγει ο νεκρός). Και επήραν την φρουρά που ζή­τησαν. Γιατί, είπαν οι ίδιοι, μήπως έρ­θουν και τον κλέψουν και πουν ότι α­ναστήθηκε, διότι αυτός ο πλάνος είπε ότι θα αναστηθεί την τρίτη μέρα (τους έτρωγε βλέπετε το σαράκι της Αναστάσεως του Χριστού, (Ματθ. κεφ. 19, στιχ. 17 – 19). Βάλανε λοιπόν φρουρά. Σφράγισαν και τον τάφο. … Και την τρίτη μέρα ο τάφος είναι α­νοικτός. Ο τεράστιος λίθος που δεν μπορούσε κανείς να τον μετακινήσει είναι κυλισμένος δίπλα από την είσοδο του τάφου. Οι στρατιώτες τρομοκρα­τούνται, και φεύγουν. Έρχονται οι μυροφόρες γυναίκες και βλέπουν τον άγ­γελο να τους λέει ότι Αναστήθηκε ο Χριστός! Κοιτάξτε (ουκ έστιν ώδε) δεν είναι εδώ. Βρήκαν λοιπόν το «σουδάριο» (τα ρούχα της ταφής) έτσι όπως τον είχαν προετοιμάσει την ημέρα της ταφής του, μόνο που έλειπε το σώμα του Χριστού. Πρέπει εδώ να επισημάνω ότι έτσι όπως είναι γυμνό το σώμα του νε­κρού, οι Ιουδαίοι μέχρι και σήμερα τυ­λίγουν επιμήκεις κορδέλες γύρω από το σώμα (έτσι όπως σπαργανώνουμε τα νήπια) βουτηγμένες σε αλόη και σμύρνα που είναι πολύ κολλητικές αρωματικές ουσίες μέχρι να γίνει ένα παχύ στρώμα γύρω από το σώμα του νεκρού. Για τον Χριστό χρησιμοποιή­θηκαν εκατό κιλά αρωματικής σμύρ­νας. Βρήκαν λοιπόν οι Απόστολοι τα ρούχα της ταφής του Χριστού σε τέ­τοιο σχήμα έτσι όπως γλιστρά (αφή­νει) η χρυσαλίδα το κουκούλι του μεταξοσκώληκα. Αν λοιπόν έκλε­βαν το σώμα του Χριστού θα αφήναν εκεί τα Σουδάρια; Δεν θα έπαιρναν μαζί τους το σώμα όπως ήταν τυλιγμέ­νο, για να κερδίσουν χρόνο ώστε να μην τους πιάσουν οι φρουροί; Και πώς πήραν μόνο το σώμα, αφήνοντας τα σουδάρια, αφού οι κορδέλες έγιναν έ­να με το σώμα του Ιησού λόγω των κολλητικών ουσιών που χρησιμοποιή­θηκαν στην ταφή; Πως γλίστρησε από μέσα ο Χριστός; Λέει κάπου ο φιλόσοφος Ιουστίνος προς τους Ιουδαίους: Τι αξιόπιστοι μάρτυρες είστε όταν λέτε ότι εμείς κοιμόμασταν και ήρθαν και τον έκλεψαν οι μαθητές του και δεν πήραν είδηση οι φρουροί; Πώς τον έ­κλεψαν χωρίς να κάνουν θόρυβο; Θα χρειαζόταν πάνω από πέντε ανθρώ­πους για να μετακυλισθεί η πέτρα που σφράγιζε τον τάφο. Τους λέει λοιπόν ο  Ιουστίνος ότι με όλα αυτά που λέτε, διαψεύδετε μόνοι σας τον εαυτό σας και η αξιοπιστία σας δεν είναι καθόλου σεβαστή.

            Για την Ανάσταση του Χριστού μας μιλούν ο Ιώσηπος, ο Τάκιτος, ο Φίλωνας, ο Πλίνιος ο Νεότερος κ.α. Και αυτές είναι σημαντικές μαρτυρίες γιατί αναφέρονται στην Ανάσταση του Χρι­στού και στην αλματώδη εξάπλωση των χριστιανών σε λίγο χρονικό διάστημα. Αποδεικνύεται δε ιστορικά ότι ήσαν εχθρικά διακείμενοι προς τον Χριστό. Ο Πλίνιος ο νεώτερος ήταν έπαρχος στην Μικρά Ασία και τυραννούσε τους χριστιανούς, όπως γράφει στην επιστολή του προς τον Τιβέριο (επιστ. Χ. 96).

            Και μόνο, όμως, με το στοιχείο της πίστης μπορού­με να προσεγγίσουμε και να κάνουμε βίωμα την ανάσταση του Χριστού. Πι­στεύω, όμως, ότι στους καλοπροαίρε­τους ερευνητές ή αναγνώστες τα στοι­χεία που παραθέσαμε θα τους προβλη­ματίσουν και ίσως τους οδηγήσουν σε μεγαλύτερη έρευνα. Είναι χαρακτηρι­στικός ο λόγος του Χριστού: «Μακά­ριοι οι μη ιδόντες και πιστεύοντες» που είπε στον Θωμά. Όποιος πιστεύει χωρίς να δει με τα μάτια του και δεν ζητά να πιάσει με τα χέρια του (όπως επέμενε ο Θωμάς) είναι μακάριος και καλότυχος πιο πολύ από εκείνον που είδε τον Χριστό με τα μάτια του. Έτσι άλλωστε πίστεψαν όλα τα μέλη της Εκκλησίας, τα μετά την σταύρωση του Χριστού, μέχρι σήμερα. Λέει ο Από­στολος Παύλος, «πίστης είναι έλεγχος πραγμάτων μη βλεπομένων». Δηλαδή πίστη είναι απόδειξη πραγμάτων που δεν βλέπονται με τα σωματικά μας μά­τια. Συμβαίνει όμως πάντοτε η πίστη να γεννά μέσα στην ψυχή του ανθρώπου τέτοια πληροφορία για τα πράγματα που δεν βλέπονται, ώστε είναι σαν να τα έβλεπε ο άνθρωπος, σαν να το “άγγιζε” με τα μάτια του, σαν να τα αντιλαμβανότανε με τα σωματικά του μάτια. Η πίστη μας πληροφορεί γι’ αυτά που δεν βλέπονται, γι’ αυτά που δεν εμπίπτουν στις αισθήσεις μας. Η πίστη είναι μια όραση πέρα από την όραση, εί­ναι μια αφή πέρα από την αφή, είναι μια πνευματική γεύση πέρα από την υλική γεύση. Όσο πιστεύει κανείς, τόσο απο­καλύπτεται ο Θεός και λύει απορίες τις οποίες δεν μπορεί κανείς να μας λύσει. Διερωτώνται όμως πολλοί, δεν ήταν αρκετά η ζωή, η διδασκαλία, τα θαύματα, ο σταυρικός θάνατος του Χριστού;

            Αλίμονο αν δεν γινόταν. Την απάντηση την δί­νει ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή στο 15ο  κεφάλαιο. Λέει «εάν ο Χριστός δεν α­πέθανε και δεν ανεστήθη, ματαία η πί­στης ημών, κενόν άρα (άδειο) επομέ­νως το κήρυγμα ημών». Η Ανάσταση φανερώνει την αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο. Εάν δεν γινόταν η Ανάσταση, ο άνθρωπος δεν θα είχε την σιγουριά της λύτρωσης. Πολλοί υπο­στηρίζουν πως λυτρώνεται ο άνθρω­πος όταν πεθάνει, διότι η ψυχή του πά­ει σε άλλο σώμα και αυτό γίνεται πολ­λές φορές μέχρι να “καθαρισθεί” από τις αμαρτίες του. Και ερωτώ, γιατί χρειάζεται να γίνει αυτό αφού υπάρχει η μετάνοια (η συγγνώμη) και συγχωρεί  ο Θεός τις αμαρτίες μας. Δεν χρειάζεται λοιπόν όλη αυτή η διαδικασία, είναι χωρίς σκοπό. Υπάρχουν επίσης μερικοί που ανιστόρητα και κακόβουλα διατυπώνουν την άποψη ότι στην περίπτωση του Χριστού έγινε νεκροφάνεια.

            Ένας σύγχρονος Γέροντας απάντησε ως εξής: Είναι πο­λύ ευκολόπιστοι όσοι τα δέχονται αυ­τά και πρέπει να παραδεχθούν ότι δέ­χονται ή σκέφτονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα τα πιο αντιφατικά γε­γονότα, με μοναδικό σκοπό να αρνηθούν το θαύμα. Όχι, δεν έγινε νεκροφάνεια. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου Κεντυρίωνος που λέει στον Πιλάτο ότι «ήδη τέθνηκε, ο εσταυρωμένος». Έπειτα, φαντά­ζεστε κάποιον, να έχει υποστεί όσα έπαθε ο Χριστός και τρεις ημέρες μετά να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Θα έπρεπε για πολύ μεγάλο χρονικό διά­στημα να του παρέχουν μεγίστη ιατρι­κή φροντίδα για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του και όχι να περπατά και να συζητά, σαν να μη του συνέβη τίποτε, όπως ακριβώς έγινε μετά την Ανάσταση Του. Όσο γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι έγινε νεκροφάνεια ας τους υποβάλουμε στο μαρτύριο του Χριστού, να τους μα­στιγώσουμε, να τους φραγγελώσουμε (και ξέρετε τι σημαίνει φραγγέλιο, δερ­μάτινες λουρίδες που στην άκρη τους είναι στερεωμένα κομμάτια από σπα­σμένα κόκαλα) να τους φορέσουμε αγκάθινο στεφάνι, να τους σταυρώσου­με, να τους δώσουμε χολή και ξύδι, να τους λογχεύσουμε την πλευρά, να τους βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθούν τότε μπορούμε να το συζητήσουμε.  Είναι και κάποιοι που υποστηρίζουν ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός.

            Όλοι οι άπιστοι εκεί σκά­λωσαν. Το ψαροκόκαλο που κάθισε στον λαιμό τους και δεν μπορούν να το καταπιούν είναι αυτό ακριβώς. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Αλλά ε­άν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρό­κειται για την απαισιότερη μορφή της ιστορίας, για ένα απατεώνα ολκής. Για σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια ανθρώπων θυσίασαν τα πάντα για χάρη του, ακόμη και αυτή τη ζωή τους. Ποιος άνθρωπος όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος και αν ήταν θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ο Χριστός και μόνο το άξιζε γιατί είναι ο μόνος Θεός και Σωτήρας του κόσμου. Παρά ταύτα και σήμερα δεν είναι λίγοι αυτοί που αρνούνται τη θεότητα του Χριστού. Την αρνούνται γιατί είναι θέμα ηθικής, καθαρής ζωής. Ακριβώς επειδή ο αναστημένος Χριστός είναι και κριτής. Ο φιλόσοφος και μαθηματικός Λάϊμπιντς πολύ εύστοχα παρατηρεί «αν η γεωμετρία α­νάμεσα στα θεωρήματά της είχε και ο­ρισμένα που μιλούσαν για τα πάθη του ανθρώπου, πολλοί θα ήσαν αυτοί που θα αρνούνταν τα πορίσματά της».  Α­κριβώς επειδή μας πονάει σε θέματα ηθικής, γι’ αυτό τον αρνούμαστε!…. πρέπει άπαντες να συνειδητοποιήσουν ότι ο Χριστός είναι ο Αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου και όχι μόνο το κέντρο του Κόσμου, αλλά και ο Κύριος του κόσμου.

                                                                        Χ.Π.